چالش بشریت در مسکونی سازی سیاره سرخ
رویای دیرپای بشریت برای سفر به مریخ احتمالا سرانجام در دهه ۲۰۳۰ محقق خواهد شد
؛ اما رساندن انسان به سیاره سرخ سفری بینهایت چالشبرانگیز خواهد بود.
رفتن به فضا و زندگی روی سیارههای دیگر آرزوی دیرینهی بشریت بوده است
اما در چند سال اخیر این رؤیا در حال تبدیل شدن به واقعیت است.
سازمانهای دولتی مانند ناسا و دیگر شرکتalborzdana.ir
اما برای سفر رفت و برگشت به ۲۱ ماه زمان نیاز است
زیرا تقریبا باید ۳ ماه صبر کنید تا مطمئن شوید زمین و مریخ در موقعیت مناسبی قرار دارند.
اکسیژن اساسیترین نیاز انسانها برای زندگی در مریخ است اما دسترسی به آن در سیاره سرخ
به آسانی زمین نیست. برخلاف هوای زمین که ۲۱ درصد آن را اکسیژن تشکیل میدهد،http://alborzdana.ir
جو مریخ کمتر از یک درصد اکسیژن دارد. این خبر بدی است
. بدون اکسیژن نمیتوانید بیشتر از یک دقیقه روی مریخ دوام بیاورید.
خوشبختانه لباسهایی عایق با فشار مشخص که میتوانند گردش اکسیژن را انجام دهند
برای فضانوردان مناسب هستند؛ اما این اکسیژن از چه راهی تأمین میشود؟
انتقال آن از زمین میتواند بسیار پرهزینه و غیرکاربردی باشد اما چگونه اکسیژن را از سیارهی مریخ تأمین کنیم
که مقدار کمی از آن را دارد؟ ناسا در پروژهای به نام MOXIE با مریخنورد پرسویرنس در حال کار روی این مشکل است
از آنجا که مریخ نسبت به زمین در فاصلهی دورتری از خورشید قرار دارد، بسیار سرد است.
مقدار بسیار کمتری نور خورشید و گرما به مریخ میرسد. همچنین ضخامت جو مریخ
از جو زمین کمتر است و نمیتواند گرمای سیاره را حفظ کند. فرض کنید بخواهید به استوای مریخ بروید
که نور خورشید به صورت مستقیم به ارتفاعات آن میتابد. هنگام ظهر احساس یک روز زمستانی
با دمای صفر درجهی سانتیگراد را خواهید داشت و هنگام شب این دما میتواند به منفی ۱۴۰ درجهی سانتیگراد برسد
آب در مریخ وجود دارد اما نه به شکل مایع. بلکه به شکل یخ و تنها در نقاط خاصی
از این سیاره پیدا میشود؛ اما با فرض دسترسی به این نقاط و داشتن تجهیزات کافی،
فرآیند استخراج آب را میتوان ساده فرض کرد: حفاری، تصعید با استفاده از انرژی خورشیدی
و دیگر منابع گرمایی و سپس تقطیر آن. چنین آبی نه تنها به عنوان آب آشامیدنی
بلکه برای آبیاری و از همه مهمتر برای تولید سوخت لازم برای بازگشت فضاپیماها از مریخ به زمین کاربرد دارد.
فضانوردها میتوانند از منابع طبیعی مریخ برای پرورش محصولات غذایی مورد نیاز
خود استفاده کنند. بخش زیادی از جو مریخ از کربندیاکسید تشکیل شده است
که گازی ضروری برای بقای گیاهان است و خاک مریخ از مواد مغذی کافی برای رشد
گیاهان برخوردار است؛ اما از آنجا که دسترسی به این مواد به شدت به محل فرود
فضانوردان وابسته است، احتمالا کوددهی خاک ضروری است.
همچنین گیاهان باید در محیطهایی با دمای مناسب رشد کنند.
در دههی پیش رو ناسا و چین برای اولین بار در تاریخ بشر، به دنبال فرستادن فضانورد به مریخ هستند. این هدف چالشهای متعددی مثل مشکلات فنی و لجستیکی و همچنین تأمین غذا و آب فضانوردها برای ماهها اقامت و سفر به مریخ را به دنبال دارد.
یکی از مشکلات اصلی، امنیت و سلامت فضانوردانی است که ماههای زیادی را در فضا گذراندند و در معرض ریزگرانش و پرتوهای کیهانی بودهاند. از طرفی پس از ماهها سفر و قرار گرفتن در معرض ریزگرانش، فضانوردها به سختی میتوانند خود را با گرانش مریخی تطبیق دهند.
قتی روی زمین هستید، گرانش باعث میشود مایعات به قسمت پائین بدن جریان پیدا کنند و به همین دلیل پاهای افراد در پایان روز کمی متورم میشوند؛ اما وقتی به فضا میروید این کشش گرانشی ناپدید میشود و مایعات به قسمت بالایی بدن منتقل شده و باعث برانگیختن واکنشهمچنین سطح مریخ پر از گرد و غبار سمی است که بسیار ریز و ساینده هستند و میتوانند به شدت به ریه فضانوردها آسیب برسانند به طوری که اگر در معرض گرد و غبار مریخی قرار بگیرند ممکن است طی چند هفته جان خود را از دست بدهند.ی میشوند که بدن را فریب میدهد و فکر میکند مایعات زیادی در بدن وجود دارد.
هزینه سفر به مریخ
یکی از معیارهای اصلی محدودکننده برای ارسال انسان به مریخ، سرمایهی لازم است. هزینهی تخمینی ارسال انسان به مریخ در سال ۲۰۱۰، تقریبا ۵۰۰ میلیارد دلار آمریکا برآورد شد. گرچه هزینههای واقعی قطعا بیشتر خواهند بود. اولین فاز اکتشافات فضایی از اواخر دههی ۱۹۵۰ میلادی برای رصد منظومهی شمسی آغاز شد. با اینحال از دید برخی منتقدان، این اکتشافات اتلاف هزینه و سرمایه بودند.
به عقیدهی منتقدان مزایای حضور انسان در مریخ بسیار کمتر از هزینههای آن است و بهتر است چنین سرمایهی عظیمی را در برنامههای دیگری مثل اکتشافات رباتیک به کار برد. از طرفی به عقیدهی برخی دیگر، سرمایهگذاری بلندمدت در سفرهای فضایی برای بقای بشریت ضروری است. یکی از معیارهای تأثیرگذار بر این گرایش، توریسم فضایی است. با رشد بازار توریسم فضایی و پیشرفتهای فناوری، هزینهی فرستادن انسان به سیارههای دیگر به شکل چشمگیری کاهش خواهد یافت. یکی از نمونههای بارز، کامپیوترهای شخصی هستند. زمانی کامپیوترها تنها برای پژوهشهای علمی و تا حدی در صنایع بزرگ به کار میرفتند و همچنین بسیار بزرگ، سنگین و پرهزینه بودند؛ اما با پیشرفت فناوری کامپیوترهای خانگی وارد بازار شدند و امروزه در هر خانهای شاهد دستگاههای کامپیوتری هستیم.
ثیت نام سفر به مریخ
ناسا و دیگر شرکتهای خصوصی و دولتی در تلاش هستند تا در دههی ۲۰۳۰ انسان به مریخ بفرستند؛ اما این سفر جنبهی همگانی ندارد و صرفا برای فضانوردان و متخصصان طراحی شده است تا بتوانند شرایط سیارهی سرخ را برای مسکونیسازی بررسی کنند و به این ترتیب شرایط را برای اقامت نسلهای آینده در مریخ فراهم کنند. پس به زودی نباید منتظر ثبت نام برای سفر به مریخ باشید
